Praktyczne porady

  • Zbieraj dobrą i rzetelną wiedzę.
    Fora internetowe, grupy wsparcia, choć pomocne, jednak nie są dobrym źródłem wiedzy.
  • Im więcej się dowiesz, tym będziesz pewniejsza siebie i łatwiej Ci będzie podjąć opiekę, pielęgnację i szybkie leczenie malucha.
  • Zrób zdjęcie stóp dziecka zaraz po urodzeniu.
    Jeśli jest to dla ciebie trudne, poproś kogoś o pomoc.
  • Warto dokumentować postęp leczenia by zobaczyć czy następuje progres i czy leczenie idzie w dobrym kierunku.
  • Idealne jest fotografowanie stopy zawsze w tej samej pozycji i na ciemnym/jasnym tle ( na przykład podłogi, narzuty).
  • Podczas gipsowania dziecka nic nie boli, ale gips może wydawać się niewygodny.
    Tak zazwyczaj się dzieje, ponieważ gips jest na początku dość ciężki aż do czasu, gdy całkowicie wyschnie.
    Może to być to dla dziecka nieprzyjemne.
  • Ciepły i ciężki gips, silne światło, nowe środowisko, różne głosy: wszystko to sprawia, że dziecko może czuć się poddenerwowane, przestraszone, może marudzić, być niespokojne. Jednak w ciągu kilku godzin znów będzie szczęśliwie machać zagipsowanymi nogami w powietrzu.
    Na pewno dzieci wyrabiają dobrze mięśnie brzucha z takim dodatkowym ciężarem! :)
  • Co można zrobić wcześniej, aby przejść przez proces gipsowania by pomóc maluchowi?

  • Tuż przed gipsowaniem, nakarm dziecko tak, by nie było głodne, by mogło się uspokoić, poczuć się bezpiecznie.
    Wiele dzieci zasypia przy piersi, co jest zaletą w czasie gipsowania.
  • Niektóre dzieci nie lubią gipsowania bardzo: może pomóc wtedy karmienie butelką/ strzykawką/ łyżeczką w czasie gipsowania.
  • Jeśli używasz smoczka, zabierz go ze sobą.
    Również ulubione zabawki będą pomocne.
    Dla starszych dzieci: książeczki, piosenki, bajki.
    Wszystko to, co odwróci uwagę od samego procesu gipsowania.
  • Zakładanie gipsu to "mokra i brudna robota."
    Dziecko prawdopodobnie będzie brudne.
    Przygotuj dla dziecka pieluchę tetrową (lub kawałek materiału), którą zabezpieczysz skórę dziecka: genitalia, nogi, skórę na brzuszku.
  • Kiedy gips jest dobrze i właściwie założony, palce powinny być widoczne wszystkie: jeden po drugim - od palucha aż po mały palec.
    Palce nie powinny być powykrzywiane, ułożone nierówno i byle jak.
  • Po gipsowaniu szybko umyj chusteczkami nawilżanymi lub mokrym gazikiem paluszki dziecka, zanim gips zastygnie.
    Suchy gips robi się jak skorupa: ściąga skórę, podrażnia (wapno) i trudno go domyć.
    Podobnie szybko gips trzeba umyć ze skóry brzuszka.
    Bardzo delikatnie też trzeba go usunąć z okolicy pachwin i genitaliów (to są bardzo wrażliwe miejsca i pozostawienie tam gipsu nie jest przyjemne i bardzo podrażnia).

    Czyszczenie palców dziecka tuż po gipsowaniu
  • Wskazane jest by zagipsowana noga była utrzymana w pozycji lekko podniesionej, ze względu na krążenie krwi.
  • Sprawdź wygląd paluszków zaraz po gipsowaniu. To bardzo ważne!
    Nie mogą być ani białe ani fioletowe ani niebieskie czy zielonkawe.
    Naciśnij paluszki dziecka: powinny zrobić się białe i po chwili zaróżowić się.
    Jeśli tak nie jest, może być to problem z ukrwieniem i krążeniem.
    Być może wewnątrz gips uciska.
    Jeśli paluszki są sine, połóż nogę na wzniesieniu i odczekaj 5 minut.
    Jeśli przebarwienie nie ustępuje, trzeba natychmiast zgłosić się do lekarza!
  • Jeśli dziecko podróżuje w foteliku samochodowym, zabezpiecz go przed zabrudzeniem gipsem, kładąc jakąś tkaninę pod nogi.
  • Większość standardowych ubrań nie będzie przydatnych.
    Zapomnijcie o jakichkolwiek śpioszkach z zamkniętą stopą i wąską nogawką. Gips się w nie po prostu nie zmieści.
  • Jeśli nie macie dostępu do innych ubrań, wybierzcie większy rozmiar tak, żeby część poświęcona na stopy wisiała jako zbędny materiał.
  • Idealne są śpioszki, które nie maja zakrytych stóp: większość jest też wystarczająco szeroka, żeby przeszedł przez nie gips.
    Super rozwiązaniem są rampersy-to takie pajace bez stóp (można je znaleźć pod nazwą "piżamka"> i które dodatkowo mają w kroku zatrzaski, by można było łatwo zmienić pieluchę, bez konieczności rozbierania całego dziecka.

  • Podczas zimniejszych miesięcy grube spodnie dresowe świetnie się sprawdzają.
  • Skarpety z frotte można naciągnąć na gips żeby chronić stopy przed zimnem.
  • Jeśli kupujecie kombinezon na zimę, to warto kupić bez stóp ale za to z bucikami doczepianymi na guziczek albo zakładanymi na stopy (na gumkę). Dobrze też, jeśli ten kombinezon jest rozpinany cały, wraz z jedną nogawką: łatwiej wyjąć śpiącego malucha bez szarpania nim.
  • Pamiętajcie, że gips po założeniu jest dość ciepły, więc nie zakrywajcie go zbyt dużą ilością ubrań, by nie przegrzać nogi i by gips mógł schnąć.
  • W ciepłe miesiące dziecko może spać w samym body lub koszulce lub rampersie.
  • W niektórych krajach praktykuje się odmaczanie gipsu, by łatwiej go usunąć. To jest taka ciekawostka.
    Powinno być to zrobione na początku dnia umówionej wizyty u lekarza, a nie w poprzedzający wieczór.
    U małych dzieci stopa może zacząć tracić korektę już w pierwszych kilku godzinach po zdjęciu gipsu.
    Najprostszym sposobem na odmoczenie gipsu jest moczenie długich skarpet ("dorosły"rozmiar) kilka godzin i potem naciągnięcie ich na gips.
    A przed samą zmianą gipsów (jeśli w szpitalu jest taka możliwość) podczas normalnej kąpieli dziecko można posadzić w wannie z ciepłą wodą z dodatkiem octu (ocet pomaga w szybszym zmiękczaniu gipsu).
    Później z gipsem zupełnie zanurzonym w wodzie, ściąga się skarpety i powoli odwija gipsowy bandaż: kawałek po kawałku.
    Cała woda robi się mętna od gipsu, więc po skończeniu tego procederu, nalewa się świeżą, ciepłą wodę do wykąpania dziecka.
    Dr Ponseti nie proponował tego sposobu, ponieważ musi on być wykonany przed zmianą gipsu, by stopa nie straciła korekcji.
    Wolał jak gips był zdejmowany zaraz przed założeniem kolejnego, żeby osobiście zobaczyć jak zareagowała stopa bez jakiejkolwiek szansy regresji podczas przerwy w nocy.
  • Pomiędzy zakładaniem gipsów trzeba zatroszczyć się o skórę nóg i czystość pomiędzy paluszkami.
    Często w przestrzeniach między paluszkami gromadzą się resztki gipsu, brud, złuszczony naskórek.
    Dochodzi do grzybicy, otarć, schodzi skóra, pęka.
    Pielęgnacja tego obszaru jest więc ważnym elementem higieny.
    Bardzo dokładnie należy umyć dziecku nogi, w szczególności stopy.
    Jeśli trzeba do szpitala zabierać miskę do mycia (bo szpital nie ma miejsca na kąpiel maluszka), to TRZEBA. I już.
    Niezależnie od pośpiechu personelu.
  • Skóra pod gipsem często robi się przesuszona, jest wyraźnie zaczerwieniona, wrażliwa, ma skłonności do łuszczenia.
    Bądź wtedy jak najbardziej delikatna/y.
    Nie ma co przejmować się zbytnio złuszczoną skórą – to naskórek, który podległ naturalnemu złuszczeniu tylko nie miał się gdzie podziać pod przykryciem gipsu.
    Warto skórę nogi i stopę posmarować kremem nawilżającym.
    Stopę posmarować, ale nie grubo - to utrudnia potem manipulacje i gipsowanie (ręka się ślizga, trudno o prawidłową korekcję).
  • Nie przejmuj się, jeśli po tenotomii gips na pięcie lekko się zaczerwieni i zbrunatnieje.
    Oznacza to, że rana po zabiegu jeszcze lekko krwawi: gips działa jak gąbka.
    Jeśli natomiast po zabiegu spod gipsu wydobywa się krew, trzeba natychmiast udać się do szpitala w celu sprawdzenia pozabiegowej rany!
  • Gips musi pozostać suchy. Niezależnie od sytuacji.
    Trzeba o to dbać, dlatego nie praktykuje się kąpieli dziecka z założonymi gipsami.
    Kąpielą dziecka jest przemywanie go wilgotną pieluchą tetrową, bez moczenia gipsu.
    Kąpiel z gipsem na nodze jest bardzo uciążliwa, ponieważ gips zakładany w metodzie Ponsetiego sięga od palców stopy aż do samej pachwiny.
    Można myć malucha na rozłożonym ręczniku, używając delikatnego mydła dziecięcego, które później zmywa się małym ręcznikiem.
    Dobrym pomysłem na kąpiel jest czas pomiędzy zmianami gipsów (o ile szpital dysponuje wanną, jednak zawsze można wziąć ze sobą dużą miskę)
  • Niektórzy rodzice praktykują jednak kąpiel malucha w zagipsowanych nogach.
    Jak sobie radzą?
    1. kąpiąc we dwoje: jedno z rodziców trzyma nogi w gipsach tak, by się nie zamoczyły, a drugie myje dziecko;
    2. niektórzy nabywają w celu ochrony specjalne ochraniacze firmy Bloccs

    3. można w Stanach zakupić specjalną wanienkę firmy Munchkin
    Jej budowa ułatwia mycie malucha z gipsami.
    Jednak zawsze trzeba uważać, by nie zamoczyć gipsu.

  • Zmieniając pieluchę-pampersa, połóż pod pupę dziecka podkład lub pieluchę tetrową.
    Podczas przemywania pupy dziecka, można podkładem lub pieluchą osłonić gips na nodze by się nie zamoczył i nie pobrudził.
  • Jeśli gips kruszy się przy pachwinie (a nie był zakładany tunel bawełniany najpierw przed założeniem gipsu), jego odłamki mogą dostać się do pieluszki lub umiejscowić się w fałdkach skóry i uwierać, tworząc bolesne ranki i otarcia na skórze.
    By temu zapobiec, warto zabezpieczyć brzeg gipsu.
    Można do wnętrza gipsu włożyć gazę i wyłożyć ją na wierzch, obklejając potem plastrem wierzch gipsu tak, by gaza nie wymknęła się z wnętrza.
    Podobnie od strony paluszków.
    Jeśli czujesz ostrą krawędź gipsu, możesz go też lekko opiłować pilniczkiem do paznokci i wtedy zabezpieczyć watą, płatkami kosmetycznymi...
    Jeśli się zabrudzą, należy wymienić.
  • Między paluszkami dziecka gromadzą się brudy: resztki gipsu, naskórek, paprochy.
    Może doprowadzić to do pęknięć między palcami, otarć, małych ranek.
    A i zapach też jest nieprzyjemny.
    Ważna jest higiena tego miejsca.
    Codziennie przemywaj przestrzenie między palcami używając do tego patyczków do uszu i wody z mydłem.
    Nie używaj alkoholu, gdyż może podrażnić i spalić delikatną skórę między palcami. Goi się wtedy też trudniej.
    Zwykła woda (woda z mydłem) zupełnie wystarczy.
    Ważne jest też by po przetarciu przestrzeni patyczkiem do uszu, wytrzeć je potem albo patyczkami do uszu albo płatkiem kosmetycznym, by między palcami było sucho.
    Nie ma też potrzeby używania żadnego kremu.
    Ważne by, w miarę możliwości, wietrzyć te miejsca, nie zakładając skarpetki.
  • Jeśli gips się zabrudzi (co może się zdarzyć), przecieramy go wilgotną ściereczką (nie może być mokra) a potem suchą.
    Gips jest jak gąbka: chłonie wszelkie płyny.
    Niedobrze by się zamoczył, bo puchnie, wilgoć dostaje się do wnętrza i odmacza skórę - robią się rany, pęcherze i rozwijają się w nich bakterie.
  • Jeśli spod gipsu wydostaje się brzydki zapach, leci krew lub inny płyn, trzeba NATYCHMIAST zgłosić się do lekarza!
  • Sprawdzaj czasem wygląd paluszków.
    To bardzo ważne!
    Nie mogą być ani białe ani fioletowe ani niebieskie czy zielonkawe.
    Naciśnij paluszki dziecka: powinny zrobić się białe i po chwili zaróżowić się.
    Jeśli tak nie jest, może być to problem z ukrwieniem i krążeniem.
    Być może wewnątrz gips uciska.
    Trzeba natychmiast zgłosić się do lekarza!
  • Gdy palce są spuchnięte, skontaktuj się z lekarzem!
  • Jeśli palce wsuwają się z gipsu lub "latają" wewnątrz gipsu, skontaktuj się z lekarzem!
  • Jeśli Twoje dziecko ciągle płacze, spróbuj najpierw wykluczyć wszystkie inne przyczyny (głód, mokra pielucha, ból brzucha, zęby), a następnie skontaktuj się z lekarzem!
  • Jeśli dziecko śpi, ważnym jest by pod kolanka lub całe zagipsowane nogi podłożyć mu zawinięty w rulon cieniutki kocyk(pieluchę flanelową, poduszkę).
    Nawet w wózku.
    To zmniejsza ciśnienie całej nogi w gipsie.
    Może również zapobiegać nadwyrężeniu mięśni w pachwinie, obciążeniu biodra, przepuklinie pępowinowej.
  • Gdy dziecko śpi w łóżeczku i jest już bardziej ruchliwe, może sprawiać mu problem przewracanie się z boku na bok i uderzanie zagipsowanymi nogami w szczebelki.
    Wtedy się budzi lub budzi wszystkich dookoła.
    Często też zdarza się, że wsadza nogę pomiędzy szczebelki i się blokuje.
    Dobrym rozwiązaniem jest zabezpieczenie szczebelków pianką (nie ochraniaczem) którą zabezpiecza się rury.
  • Równie dobrym pomysłem jest by dziecko spało w śpiworku.
  • Jeśli istnieje możliwość, tradycyjne łóżeczko można zastąpić łóżeczkiem turystycznym: jego boki są miękkie i elastyczne, podatne na naciąganie.
  • Prawie wszystkie dzieci ze zniekształceniem w pierwszych sześciu miesiącach noszenia gipsów miewają różne problemy z np. asymetrią ciała czy napięciem mięśniowym.
    Warto zadbać o ich prawidłowy rozwój.
    Dlatego dobrze, by dostęp do dziecka w łóżeczku był z każdej strony, niczym nieograniczony (ochraniacze na szczebelki, poduszki, maskotki).
    Mówić i podchodzić do dziecka raz z jednej, raz z drugiej strony, by miało możliwość równomiernego pracowania nad uzyskaniem poprawnej osi ciała i napięcia.
    Nie jest dobrze, gdy dziecko leży w jednej pozycji cały czas lub w tej "ulubionej".
  • Gdy dziecko będzie interesowało się przedmiotami, nad łóżeczkiem można powiesić karuzelę, zabawkę centralnie (w osi ciała), na wysokości pępka maluszka: to motywuje do wyciągania rąk i ćwiczenia obręczy barkowej.
  • W trakcie leczenia należy zachęcać do aktywności fizycznej.
    Ćwiczenia bierne i stymulowanie aktywności mięśni stopy i nogi przyczynią się do osiągnięcia równowagi mięśniowej , co wpłynie na utrzymanie kształtu stopy.
    Dotyczy to głównie podrażnienie brzegów zewnętrznych stopy przez łaskotanie, drapanie, gryzienie.
    Wzmacnia to mięśnie zewnętrzne i rozciąga przyśrodkowe
    Mobilizuje ścięgno Achillesa do pracy.
    Również korzystnie wpływa na mięsień strzałkowy w przedniej części łydki.
  • Gdy dziecko zaczyna chodzić, zaleca się chodzenie boso po różnych powierzchniach.
    Do tego celu można wykorzystać faktury: w domu zrobić "ścieżkę zdrowej stopy" - na każdym odcinku inna faktura: piach, kamyki, ryż, drapiąca wycieraczka, gładki i zimny jedwab.

Podejście do szynowania i akceptacja tego sprzętu zależy od Twojego nastawienia, Rodzicu!

  • Noszenie szyny musi stać się nałogiem.
    Dzieci lepiej współpracują, gdy leczenie staje się integralną częścią ich życia.
    Twoje dziecko będzie prawdopodobnie mniej zirytowane, jeśli korzystanie z szyny będzie częścią codziennego rytmu.
  • Zakładaj buty i szynę za każdym razem, gdy dziecko idzie spać.
    Dziecko wie, że tylko pewną ilość czasu musi ją nosić.
  • Zawsze należy stosować bawełniane skarpety, które obejmują stopę wszędzie tam, gdzie but dotyka nogi i stopy dziecka.
    Najlepiej jak to są skarpety bez wzorów, zgrubień, bez wyraźnie oddzielonej części stopowej - wtedy nie odciskają i nie uwierają i nie wpijają się powodując dyskomfort. Dobrze też, jeśli są dwuwarstwowe.
    Skóra Twojego dziecka może być wrażliwa po zdjęciu ostatniego gipsu, dlatego mogą być stosowane od początku dwie pary skarpetek (jeśli nie masz skarpet dwuwarstwowych).
  • Należy pamiętać, że dziecko może być w pierwszych 2-3 dniach (nawet do tygodnia) niezadowolone z noszenia szyny.
    To nie dlatego, że jest to dla niego bolesne, ale ponieważ jest to coś nowego i specjalnego, co wiąże dwie nogi na raz:
    następuje zmiana sposobu poruszania stopami – stopy muszą poruszać się razem, a nie osobno, do czego dziecko było wcześniej przyzwyczajone.
  • Baw się z dzieckiem szyną. To jest klucz do pokonania jego drażliwości, która jest często spowodowana przez niezdolność do poruszania niezależnie dwoma nogami.
  • Przez kilka pierwszych dni musisz nauczyć dziecko, że może kopać i wymachiwać nogami mając szynę: baw się z nim szyną, którą ma na stopach.
    Można ją (szynę) przytrzymać w powietrzu, zginać nogi dziecka, pokazując jak mogą się poruszać. W mgnieniu oka dziecko będzie kopiować Twoje ruchy.
  • Szyna odwodząca to czasem ciężki sprzęt.
    Można poprzeczkę owinąć ochraniaczem: albo zrobić go samemu z pianki chroniącej rury do wody albo można go zamówić: kolorowy, z metkami, wstążeczkami i czym dusza zapragnie.
    Owijając poprzeczkę szyny chronisz dziecko i siebie przed uderzeniem i meble przed uszkodzeniem.
  • Większym dzieciom łatwiej jest spać na materacu na ziemi – mają wtedy swobodę ruchu.
    Należy pamiętać, by zabezpieczyć ściany i meble (jeśli materac leży w ich okolicy). Uderzanie szyną może uszkodzić.
  • Czasem dzieciom łatwiej spać na brzuchu. Wspólne zasypianie brzuchem do brzucha,sprawia że dziecku jest odrobinę wygodniej i śpi nieco dłużej, a dodatkowy fizyczny kontakt daje dodatkowy komfort emocjonalny.
  • Bardzo istotnym jest by dziecko miało dobrze dobrną szynę i buty a także by buty poprawnie zakładać.
    Podczas zakładania butów, początki są zawsze najtrudniejsze. I niemalże wszystkim rodzicom zajmuje to na początku dużo czasu.
  • ZAKŁADANIE BUTÓW:
    Najważniejsza rzecz: upewnić się, że pięta znajduje się w odpowiednim miejscu buta, dotyka wkładki i nie porusza się i najmocniej trzyma środkowy pasek.
    W przeciwnym razie może to spowodować odciski, otarcia, pęcherze, dyskomfort, podrażnienia.

    1. a.) buty ze sznurówkami (inaczej: buty Markella):
    - upewnij się, że sznurówki są bardzo poluzowane ale nie wychodzą z otworów;
    – możesz zawiązać supeł na końcówkach jeśli obawiasz się, że wyciągniesz sznurówkę;
    - umieść stopę we właściwej pozycji, upewniając się że pięta sięga do samego końca buta;
    - przyciśnij stanowczo środek stopy i zacznij sznurować buty.

    2. b.) buty z trzema paskami (inaczej: sandały Mitchella):
    - wszystkie paski muszą być odpięte;
    - zegnij stopę maksymalnie w kierunku piszczela i umieścić piętę dokładnie we wkładce buta: musi sięgać do końca i dotykać wkładki;
    - ułóż stopę w bucie. Upewnij się, że wszystkie palce dziecka są proste i że żaden z nich nie jest wygięty w żaden sposób;
    - przyciśnij stanowczo środek stopy (nadal kierując ją w stronę piszczela) i zapnij środkowy pasek najmocniej jak się da;
    - zapnij górny pasek (tak by nie uciskał);
    - zapnij pasek przy palcach (tak by nie uciskał).
  • Zaczerwienienie przy użyciu butów to normalne.
    Kiedy zdejmujesz buty, na stopie mogą pojawić się czerwone plamki lub czerwona pręga w miejscu środkowego paska.
    Można kupić specjalną nakładkę na środkowy pasek ("pressure saddle"), by przy dociąganiu paska nie ranił i nie uciskać stopy dziecka.
    Jeśli stopa jest zabarwiona na fioletowo bądź pojawiły się odciski, oznacza to że:
    a.) pięta nie była ułożona poprawnie i ruszała się w bucie;
    b.) stopa nie jest do końca skorygowana i buty są niewygodne dla dziecka.
    Skontaktuj się z lekarzem jak najszybciej jeśli odciśnięcia na stopie nie znikną po jakimś czasie lub wydaja się pogarszać.
  • CZY BUTY LEŻĄ POPRAWNIE?
    Jest to bardzo ważne, ponieważ mogą pojawić się odciski lub rany jeśli stopa porusza się w środku buta.
    Można też zniweczyć cały proces leczenia.
    Na samym początku trudno jest stwierdzić czy pięta jest na samym końcu buta, szczególnie jeśli są to buty sznurowane.
  • Wsuń stopę tak daleko do buta jak tylko może dojść.
  • Mając sandały Mitchella z pewnością zobaczysz przez dziurki w piętowej części buta, czy pięta leży poprawnie.
  • Niektórzy, by sprawdzić czy pięta dobrze leży w bucie, rysują linię wewnątrz buta, zaraz przed palcami.
    Po poprawnym założeniu buta, nadal widzisz zaznaczona linię. Wtedy możesz mieć pewność, że stopa jest dobrze ułożona w bucie.
    Mankamentem tej metody jest fakt, że stopa dziecku rośnie i trzeba rysować kilka linii.
    Jeśli też chcesz sprzedać buty, jest trudniej: porysowane nie są tak chętnie kupowane.
  • Dobrym pomysłem jest zaznaczyć dziurkę, na którą należy zapinać but.
    Można postawić dwie kropeczki albo kreskę na pasku. Wtedy wiadomo, że pasek trzeba dociągnąć.
  • Na samym początku dziecko musi nosić szynę 23 godziny na dobę przez pierwsze 3 miesiące.
    Aparat zdejmujemy wtedy tylko raz dziennie przed kąpielą.
  • Unikaj jakichkolwiek ubrań, które nie mogą być nałożone przez głowę, a jeśli są to spodnie, to wybieraj te, które mają zapięcie na zatrzaski w kroku.
  • Zbyt dużo wysiłku wymaga ciągłe zdejmowanie buta w celu rozebrania i ubrania dziecka – a niemowlęta potrzebują nieraz wielokrotnej zmiany ubrania w ciągu dnia. Weź to pod uwagę, kupując ubrania dla dziecka.
    Przy zmianie pieluszki, jeśli ubranie nie ma zapięcia w kroku, trzeba je ściągać w dół, co może okazać się trudne przy nogach rozszerzonych do szerokości ramion.
  • Sukienki dla dziewczynek są dobrym wyborem.
  • Foteliki samochodowe, wózki muszą być dokładnie sprawdzone, zwłaszcza podczas trzech miesięcy całodobowego noszenia szyny.
  • Należy sprawdzić czy fotelik samochodowy jest wystarczająco szeroki, aby wygodnie zmieścić nogi i szynę na szerokość. To samo dotyczy wózków.
  • Śpiworki do wózków również muszą być szersze niż standardowo dołączane do zestawu. Najczęściej są one szyte na zamówienie według wskazań rodzica.